Reisdagboek 20: Aftellen!

Myanmar

Wij zijn Sander & Jody en hebben onze spullen en appartement verkocht, onze vrienden en familie gedag gezegd om de wereld rond te trekken.

Op thedutchnomads.nl nemen we je mee op reis in onze traveltips en inspireren we je met een locatie-onafhankelijk leven via de ultieme digital nomad guide

Aftellen geblazen! Want binnen drie weken zetten we weer voet op Europese bodem. En voordat jullie in hordes met ballonnen, spandoeken en tissues klaarstaan op Schiphol (ja, we kennen jullie): wees niet té enthousiast. We vliegen namelijk op 23 april naar Madrid om nog een maand of twee in Spanje – ons toekomstige thuisland – te vertoeven. Maar voordat we vooruitblikken, eerst nog even een terugblik op de afgelopen 1,5 maand in het rauwe Medellín. 

Medellín, wat een fijne afwisseling!

Als je ons op de voet hebt gevolgd weet je misschien dat wij Colombia niet het ideale land vinden om te digital nomadden (ja, dat is een werkwoord). We vertoefden twee maanden in Santa Marta waar we weinig gelijkgestemden ontmoetten en waar de werkcafé’s schaars waren. In San Andres genoten we van het eilandleven tegen de prijs van superslechte wifi en mieren die zich hadden genesteld in Jody’s laptop (true story). En dus hadden we enorm veel zin in Medellín waar digital nomads zich sneller verzamelen in de werkcafé’s dan die mieren in mijn laptop. Hoewel, het zal erom spannen. Maar wat is Medellín een fijne afwisseling! 

Leer mij kennen en je weet dat de ingrediënten zon, zee en strand de perfecte cocktail zijn om een glimlach op mijn gezicht te toveren. Medellín heeft niets van dat. Althans: het wordt omschreven als de “stad van de eeuwige lente”, maar wij kunnen bevestigen dat die zéker niet eeuwig is. Het regent bijna dagelijks vanaf 15.00 pijpenstelen en ook mist deze stad strand. 

Waarom Medellín ondanks het gebrek aan de “3 z’s” tot nu toe toch een succes is? We hebben een enorm fijn appartement waar we verblijven, hebben direct nieuwe contacten opgedaan (die ons komen opzoeken in Nederland deze zomer! Hoe leuk!), ik ben niet aan het fornuis gekluisterd door het gebrek aan vega-maaltijden in restaurants én het heeft een breed aanbod aan werkcafé’s. Het gebrek aan zon en die werkcafé’s is niet eens zo’n slechte combi: beiden hebben we het momenteel knetterdruk met werkopdrachten. Sander is sinds deze maand terug bij zijn oude werkgever op freelance-basis en ik word overladen met nieuwe aanvragen én publiceerde ondertussen ons nieuwste e-book

Medellín als perfecte uitvalsbasis voor weekendtrips

Maar jullie hoeven je geen zorgen te maken over ons, hoor. Want ook al zitten we nu wat meer in het weekend achter onze laptops te tikken, we zorgen nog steeds voor een goede work-life balance. Medellín is de perfecte uitvalsbasis voor een hoop trips in de omgeving. 

Guatapé

Onze eerste weekendtrip werd Guatapé. Dit is een klein stadje op ongeveer twee uur rijden van Medellín. ‘s Ochtends pakten we een Uber-taxi naar het busstation en daar kochten we een enkeltje naar Guatapé. Easy-peasy, de bus ging een kwartier later en de bustickets zijn spotgoedkoop. We kochten niet dat enkeltjeomdat we Medellín definitief verlieten, maar omdat je in Guatapé je terugreis moet kopen (uh, logisch?). Toen we netjes volgens schema arriveerden bij een afgelegen tankstation in Guatapé, zat de ticketverkoper op een krukje klaar. We kochten een busticket terug en hij belde naar de maatschappij om onze stoelnummers te bevestigen. Geen online reserveringssysteem, maar nog lekker ouderwets met pen en papier. We hoorden dat de bussen snel vol zaten, vandaar dat we gelijk een plek voor 17.00 reserveerden. Zo hoefden we niet te haasten en waren we verzekerd van een plek terug. 

We startten op terras aan het water waar we onszelf hydrateerden. Was nodig ook, want daarna stond er een flinke klim op het programma: La Piedra. Dit is een grote rots die uit het niets opdoemt uit het water en waar je op kan lopen. In zo’n 700 treden brengt de trap je naar boven. Of ja, brengt… je moet zelf lopen. Maar omdat de rij best enorm is sta je om de haverklap stil waardoor deze work-out verandert in een chille wandeling. Of we hadden eerder moeten vertrekken, kan natuurlijk ook. 

Eenmaal boven op de rots heb je een prachtig uitzicht over de omgeving. Na ons influencer-momentje (eerlijk, na zo’n 10 minuten hadden we het ook wel weer gezien) maakten we weer de afdaling naar beneden. Tijd voor de volgende etappe: het kleurrijke stadje van Guatapé ontdekken. 

Je bent ‘n klein kwartier vanuit La Piedra onderweg naar het centrum van Guatapé. De taxi’s zijn kleine tuktuks en hier betaal je ook weer precies niks voor. Het was ondertussen een uur of 13.00 dus lagen prima op schema. We slenterden door het centrum, schoten wat plaatjes, lunchten en… 

…moesten de tijd doden. Na de lunch (waarvan het restaurant het benoemen niet waard is omdat de lunch ‘mwah’ was) kregen we een enorme after-lunch-dip. Er lagen een aantal barretjes op het water en besloten daar nog even te hangen. Het was een uur of 14.30 en die bus die we gereserveerd hadden ging pas om 17.00. Uiteindelijk gingen we toch maar alvast terug naar het busstation, in de hoop dat we een bus eerder konden instappen. Ook werd de lucht donkerder en hadden we geen zin om in een plensbui terecht te komen. 

Rond 15.00 kwamen we terug bij het busstation. Hun complexe administratiesysteem gaf niet de vrijheid om een bus eerder te kiezen, dus zat er niets anders op dan 2 uur te wachten in het enige koffiebarretje om de hoek. We waren precies op tijd… een paar seconden later ging de storm los en zaten we grotendeels beschut. 

De stroom viel regelmatig uit waardoor de cappuccino’s nog even op zich lieten wachten, al viel die schade uiteindelijk mee. Het werd steeds kouder, de nevel van de storm waaide naar binnen en dus zaten wij lekker te koukleumen. 

Des te blijer waren we toen de klok 17.00 en de bus stipt op tijd (oké, die zagen we niet aankomen) arriveerde. Gelukkig hadden we plaatsen gereserveerd, want de bus zat bom- en bomvol. Lekker, over twee uur thuis, dachten we nog. 

Maar je raadt het al: dat was natuurlijk niet het geval. We belandden in een file (waarschijnlijk door die storm) en legden de eerste kilometer af in een recordtijd van 1 uur. Daarna ging het gelukkig iets sneller, maar arriveerden we pas om 21.00 op het busstation terug in Medellín. We pakten snel een Uber en staken om 21.30 de sleutel in het slot. Leuk dat Guatapé, maar zo’n zes uur onderweg zijn én twee uur wachten op de bus vonden wij iets te veel van het goede voor ‘n dagtripje. Gesloopt na die dag kropen we direct ons bed in. 

Salento

Het weekend erna stond er een andere trip op de planning: Salento! En als je onze Instagram-post hebt gemist: hier vind je een vallei met de hoogste palmbomen ter wereld. Ze kunnen tot wel 60 (!) meter hoog worden. Op vrijdagochtend pakten we het vliegtuig richting Salento. We zaten niet bij elkaar in de buurt, maar op een vlucht van een half uur maakt dat weinig verschil. 

Althans, dat was het idee. Want ook hier ging het een en ander niet helemaal vlekkeloos. Na een half uur werd de landing, zoals gepland, ingezet. Maar nadat we al een stuk lager vlogen, werden we ineens de stoel ingedrukt. Een doorstart! Ik had het nog nooit meegemaakt, maar het was best gek. Het was behoorlijk mistig en ik denk dat de piloot daardoor niet kon landen (maar het intercom-systeem was zo krakerig dat ik het ook allemaal niet zeker weet). We cirkelden nog zo’n 40 minuten extra in de lucht zonder dat we precies wisten wat het idee was. (Ik bedoel, weken we uit naar een ander vliegveld? Gingen we terug naar Medellín? Of landden we toch gewoon op het goede vliegveld). De tweede landingspoging werd ingezet en gelukkig zetten we veilig voet in Pereira, het vliegveld vlakbij Salento. 

Sander was bij het uitstappen nergens te vinden, maar na even doorlopen had hij zich al aangesloten bij twee kaaskoppen. Die landgenoten zoeken elkaar ook altijd op hè 😉. We deelden met dit Nederlandse stel een taxi richting Salento vanaf het vliegveld (want we blijven Nederlanders 🤑💸) en verderop in dat weekend gingen we nog een keer samen eten en borrelen én keken we samen (of ja, Sander) naar Formule 1 in ons verblijf.

Op de dag na aankomst gingen Sander en ik naar Valle de Cocora, waar die torenhoge palmbomen staan. We twijfelden of we voor de korte of lange hike gingen (12 km). We neigden na de lange route, maar besloten het onderweg even aan te kijken. Een tijd later kwamen we erachter dat we de afslag van de korte route hadden gemist, waardoor er voor ons werd gekozen en we de lange hike maakten. 

Je moet weten dat ik geen enorme (oké, laat dat enorme maar weg) liefhebber van hiken ben. We liepen de eerste kilometers bergop maar het uitzicht maakte veel goed. Toen we op het hoogste punt aankwamen dachten we dat we het zwaarste hadden gehad: vanaf nu gingen we alleen maar bergafwaarts en de heenweg was een prima pad. 

Daar hadden we ons even op verkeken. Terwijl Sander als een jonge hinde op en neer hinkte over de gladde paadjes, stenen in de rivier en steile afdalingen, zag ik eruit als bambi on ice. Misschien is dat nog iets te gracieus omschreven, maar mijn voeten en mijn hoofd werken op zulke momenten niet optimaal samen. 

We liepen ook nog een keer flink verkeerd waardoor we zo’n drie kwartier aan die hike toevoegden (altijd leuk in een verlaten jungle), balanceerden over wiebelige bruggetjes en kwamen na zo’n 4,5 uur toch uit bij het beginpunt. Zonder kleerscheuren, maar met een voldaan gevoel. Want als je dan in de auto terugzit naar het centrum tussen alle dagjesmensen die er spik en span uitzagen om alleen een foto te maken bij de palmbomen. Ben je toch wel trots. Ondanks dat we eruit zagen alsof we met lianen hadden gevochten. Há, hadden wij toch maar mooi even die 12km in de benen zitten. En dat eerste drankje na afloop smaakt dan ook een stuk lekkerder. 

Comuna13

Ook in “eigen stad” is er natuurlijk nog genoeg te doen. En daarom stond er een Comuna13 tour op de planning. Medellín is verdeeld in buurten die comuna’s heten. Comuna13 was vroeger een drugshandelroute vanwege de strategische locatie in de bergen. Deze buurt was afgewisseld handen van kartels, guerilla-bewegingen en de overheid. Hierdoor was het tot vijftien/twintig jaar geleden één van de gevaarlijkste wijken ter wereld. De gewone burgers gingen gebukt onder het geweld. Een van die burgers is Sergio, die ons meenam door zijn voormalige buurt waar hij is opgegroeid. 

Tegenwoordig is Comuna13 helemaal veilig. De (voormalige) inwoners waren het geweld zat en besloten de buurt een positieve make-over te geven. Er ontstonden hip-hopklassen om jongeren uit handen van kartels te houden en in de loop van de jaren trok dit steeds meer toeristen. Ook vind je overal op de muren prachtige kunstwerken – die allemaal een verhaal hebben. Ik ga verder niet te veel spoilen, want het is een geweldige buurt én tour om mee te maken. Comuna13 moet je zeker op je lijstje zetten als je in Medellïn bent. 

comuna 13 - medellin

Ziplinen

26 februari was Sander jarig en hij had nog ‘n cadeau tegoed: ziplinen tussen de bergen en in een hangmat hangen op 200 meter hoogte. Klinkt gezellig, toch?

Dit hebben we afgelopen weekend gedaan dus als je ons op Instagram volgt heb je een en ander wel gezien. Naast deze toffe activiteiten liepen we naar een enorme waterval waar we een frisse douche kregen door de enorme kracht van het water. We lunchten met een prachtig uitzicht over de vallei en aan het einde van de dag werden de billetjes weer behoorlijk aangepakt. Vanuit het dal moesten we in totaal 3km naar boven lopen, heavy! Onze kadetjes zijn straks van staal na al die wandelingen. 

Aftellen geblazen!

Onze tijd in Colombia zit er bijna op en dus is het nu écht aftellen geblazen. Eind april vliegen we naar Spanje om daar een nieuw hoofdstuk te beginnen: op jacht naar huizen om daar onze thuisbasis te bouwen. Zoals je in ons vorige reisverslag misschien al las willen we een B&B beginnen. We zitten nu volop in de uitzoek-modus zodat we straks in Spanje wat bezichtigingen kunnen plannen. En we hebben in de afgelopen weken al de kracht van een goed netwerk ontdekt, dus mocht je ons kunnen helpen met één van de volgende zaken, laat het gerust weten:

  • Ken je makelaars in de Costa del Sol, Costa Calida of Costa Blanca die grote huizen (met zwembad) in hun aanbod hebben?;
  • Ken je mensen die in een van deze regio’s een bestaande B&B met alle vergunningen willen verkopen?
  • Heb je contacten in deze omgeving op het gebied van andere B&B-eigenaren, boekhouders, gestors, financiers en advocaten?
  • Of ken je andere mensen die ons op de één of andere manier kunnen helpen met de aankoop van die B&B?

Laat het dan vooral weten! We hebben al met een hoop ervaringsdeskundigen gesproken en willen ons netwerk verder uitbreiden. Dus als jij zo iemand bent/kent (of je andere goede ideeën hebt rondom dit onderwerp), mail ons dan op info@thedutchnomads.nl

Muchas gracias!

 

Dit artikel heeft je hopelijk weer een hoop reiskriebels bezorgd. Sta jij op het punt om je volgende reis te boeken? Ons e-book ‘slimmer omgaan met je geld op reis‘ helpt je om minder geld uit te geven aan vliegtickets, accommocaties en geeft je andere slimme hacks. Zonder dat je overkomt als een aasgier😉. Je kunt ‘m hier gratis donwloaden. 

Wil je op de hoogte blijven van meer tips én als eerste een seintje krijgen wanneer we ‘n nieuw verslag publiceren? Schrijf je dan hieronder in. 

deel dit bericht

Share on whatsapp
Share on email
Share on facebook
Share on twitter

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ben jij klaar om locatie onafhankelijk te gaan werken en leven? Laat je inspireren met ons e-book

Er is maar één iemand verantwoordelijk voor jouw leven en dat ben jij zelf. Zet daarom vandaag de eerste stap naar jouw droomleven. Na het invullen van het formulier word je doorgestuurd naar de betaalpagina. Nadat je 17,95 voor het e-book van 49 pagina’s hebt betaald word je automatisch doorgestuurd naar het e-book dat je digitaal kan downloaden.