IMG_2963

Reisdagboek 17: Hola from Colombia!

Myanmar

Wij zijn Sander & Jody en hebben onze spullen en appartement verkocht, onze vrienden en familie gedag gezegd om de wereld rond te trekken.

Op thedutchnomads.nl schrijven we reisverslagen van de meest gave bestemmingen en delen we de leukste hotspots & lekkerste wereldse gerechten met je.

Een nieuw reisverslag, een nieuw land. Klinkt allemaal decadenter dan het is hoor. Maar in ons vorige reisverslag in Mexico vertelden we al dat dit op de planning stond. Dit keer is Mexico namelijk niet het doel, maar door een speling van het lot (lees: goedkope vliegtickets naar Mexico-City) belandden we daar toch weer. Maar dat is niet de enige plek waar we zijn geweest: na drie weken in de hoofdstad te hebben geleefd zijn we twee weken in San Miguel de Allende verbleven, een nacht in Puebla, vier weken in Oaxaca en een paar losse dagen aan ‘t eind in Mexico-City, voordat we naar Bogota vlogen. Ik neem je mee in de afgelopen twee maanden. 

Vanuit Mexico-City naar San Miguel de Allende

Voor mijn gevoel moet ons leven altijd groots en meeslepend zijn. Maar eigenlijk is vaak het tegenovergestelde het geval. Want je leest dit verslag vanuit je luie stoel in Nederland en denkt misschien ‘wow, zij maken zóveel mee’ terwijl dat echt niet altijd het geval is. Door vaak van huis te zijn is het soms juist lekker om een kneuterig leven op te bouwen en er gewoon te ‘zijn’. We staan dus echt niet iedere week op de top van ‘n andere tempel of duiken met walvishaaien (lastig ook wel, vanuit de stad). Anyway, die weken in Mexico-City hebben we gewoon geleefd: verschillende co-workingcafé’s getest, met het Duitse koppel waarmee we in dezelfde accommodatie woonden een paar keer gegeten en spelletjes gespeeld en nieuwe restaurants ontdekt. En o ja, een poging gedaan om (met datzelfde stel) ‘dia de la indepencía’ – de Mexicaanse variant van ‘independence day’, waarbij de onafhankelijkheid werd gevierd. Lichte tegenvaller wel. Buiten wat volle pleinen en flinke regenbuien was er eigenlijk niets te doen. Door de pandemie waren officiële events afgelast. 

Met onze ‘Deutsche Leuten’ schuilen voor de regen met een biertje op Independence day

Tijd om door te reizen naar onze volgende stop: San Miguel de Allende. We hoorden er goede verhalen over en op slechts vier uur rijden van Mexico-City vind je deze speeltuin voor pensionado’s. Amerikaanse pensionado’s welteverstaan. Wat me trouwens enorm verbaast, want de stad ligt op een heuvel. En dan denk je misschien, joh, een heuvel: hoe erg kan het zijn? Maar het waren echte kuitenbijters. Ik kan me niet voorstellen dat ik in de toekomst met rollator en bibberende benen die heuvels zou op willen lopen. 

san miguel de allende

San Miguel de Allende kenmerkt zich door z’n kleurrijke, tarracotta-achtige gebouwen. Rode, gele en oranje gebouwen in het centrum wisselden elkaar af. Door de hoogte verschillen en kinderkopjes (aaargh) gaf het mooie plaatjes. Tel daarbij op dat er geen uithangborden van winkels hingen waardoor achter iedere deur een kleine verrassing zat. 

We belandden een avond in een bar, tegenover ons. Vanbuiten zag het er dubieus uit maar de schattige klapdeurtjes (zoals je die kent uit Amerikaanse Westernfilms) en het luid gezang later op de avond deden ons overhalen om een keer naar binnen te lopen. Vanbinnen zag het er juist netjes uit en zelfs een paar tafels om te eten. Heel anders dan de buitenkant. We namen plaats aan de bar naast een oudere Mexicaanse man die aan de bar een boek zat te lezen. We groetten hem en toen hij z’n eten kreeg zei ik ‘buen provecho’ (smakelijk eten). Dat was voor hem genoeg reden om een gesprek aan te knopen. Hij had namelijk moeite met de buitenlandse toeristen die niet de moeite deden om Spaans te leren en daarom waardeerde hij ‘t dat ik iets in het Spaans zei. Daar bleef het ook wel bij, want een heel gesprek in het Spaans voeren lukt me niet. Maar gelukkig was zijn Engels goed en praatten we een hele tijd met hem. 

Hij vertelde dat hij een huis in San Miguel had, twee in Mexico-City (wat zijn vaste verblijfplaats is) en een in het Noorden in z’n geboortestad (Mazatlan). Hij nodigde ons uit om de volgende dag bij hem te komen ontbijten. Dat sloegen we niet af want zo’n local ervaring maak je natuurlijk niet iedere dag mee! En daarnaast was het een super idee, want zijn huishoudster maakte de lékkerste Chilaquiles óóit. 

We namen afscheid want de volgende dag reed hij weer terug naar huis in Mexico-City. Hij vroeg ons of we hem daar nog kwamen bezoeken en we waren toch al van plan om nog terug te komen, aangezien we vanaf daar naar Bogotá vliegen. Hij gaf aan dat zijn andere appartement in Mexico-City leegstond en dat we daar gratis konden verblijven in die dagen. Hoe ontzettend lief en open! Zoiets doe je toch niet in Nederland? Wij gingen natuurlijk in op dit aanbod maar daarover later meer. 

Onze Mexicaanse amigo Sergio

In San Miguel de Allende bleven wij nog een paar dagen waarin we het ook rustig aan deden. En nu denk je misschien: goh, wat een ingekakt stel. Maar dit had wel een reden: Sander had uitslag over z’n hele lichaam wat jeukte als de neten. Inmiddels kennen we de boosdoener: eucalyptus. Toen we in Bali waren had Sander al een keer een allergische reactie na het opsmeren van ander merk muggenspul dan Deet. Sindsdien is hij altijd voorzichtig met ander muggenspul vanwege die reactie en lazen toen over een natuurlijk middel tegen muggen: eucalyptus. In het begin van het jaar smeerde hij dat op en na een paar dagen zaten z’n voeten onder de blaasjes. Omdat de reactie niet direct was linkten we het niet aan eucalyptus. Toen z’n voet dik werd (en hij de blaasjes ‘bestreed’ met eucalyptus) en het alleen maar erger werd, ging hij naar de dokter. Die gaf een verkeerde diagnose: krentenbaard. Hij kreeg medicijnen (van antibiotica tot zelfs prednison!) die uiteraard niet werkten. De remedie destijds bleek uiteindelijk veel binnen zijn in koele lucht en er zo min mogelijk aankomen. 

In San Miguel smeerde hij weer eucalyptus op, nog steeds niet door dat dit de boosdoener was. En ja hoor: de uitslag kwam terug. Dit keer had hij door dat het toch misschien iets anders was en deden we een test op de ene arm met Deet en op de andere arm met Eucalyptus. Toen hadden we het antwoord. Helaas was de allergie niet 1, 2, 3 weg (maar gelukkig in veel mindere mate omdat we het doorhadden) maar Sander bleef dus zoveel mogelijk binnen en te koelen. 

Bebek San miguel

Hier ging het weer de goede kant op met Sanders voeten

Gelukkig hadden we de een-na-laatste dag nog een leuk uitstapje gepland: La Gruta. Dit is een spa met warmwaterbronnen op zo’n 20 minuten rijden van San Miguel. We pakten ‘s ochtends een taxi en gingen erheen. We betaalden entree en omdat het ‘s ochtends nog behoorlijk fris was, voelden die warme, thermale baden éxtra lekker. Een heerlijke dag om even bij te komen en een mooie afsluiting van San Miguel. 

Van San Miguel naar Oaxaca

Tegen deze reis keken we ‘t meeste tegenop. We willen namelijk onnodig vliegen beperken waar nodig. We pretenderen heus niet engeltjes te zijn op het gebied van duurzaamheid maar doen wel ons best waar we kunnen. En dus gingen we met de bus van San Miguel naar Mexico City, stapten over op de bus naar Puebla en gingen de volgende dag van Puebla naar Oaxaca. Een reis die ons hele weekend in beslag nam. 

De eerste busrit was heerlijk: we hadden een bus geboekt die een paar euro duurder was, maar dat was het meer dan waard. Brede stoelen, schermpjes erin en je voeten helemaal kunnen uitstrekken. Binnen vier uur stonden we terug in Mexico-City en het landschap vloog aan ons voorbij. Vanuit daar boekten we in het busstation een busrit naar Puebla. We moesten twee uur wachten dus lunchten op het busstation. Helaas was er niet veel voor mij (Jody) dus werd het een vegaburger bij de Burger King. 

Ook de reis naar Puebla verliep vlot. Iets minder luxe bus, maar een touringcar zoals we dat normaal gewend zijn. Pluspunt: een toilet in iedere bus. Ik probeerde al niet teveel te drinken maar het leek wel alsof m’n blaas zich compleet ontspande tijdens deze busritten. Zonder deze toiletten was het een luier geworden denk ik 😉. 

Na 2,5 uur kwamen we aan in Puebla, waar we een simpel hotel hadden geboekt voor de overnachting. Niks fancy, gewoon een bed in een hotelkamer. De kans is trouwens klein dat je Puebla wil bezoeken, maar mocht het op je bucketslist staan: kan je overslaan. De stad zelf is een beetje viezig en buiten typisch Mexicaanse sferen opsnuiven is er niet zoveel te doen. Tenzij je het dus gebruikt voor je overstap of als je fervent hiker bent. 

Anyway, we waren moe en aten snel wat in het centrum, om vroeg het bed in te duiken. We moesten de volgende ochtend alweer om 08.30 de volgende bus naar Oaxaca hebben. Helaas werd onze nachtrust ruw verstoord. Allereerst was het bed zo smal dat we praktisch op elkaar lagen (maar oké, we betaalden ook niet veel dus soit). Het ganglicht was de hele nacht aan wat ook precies in onze kamer scheen. Hmm, ook niet ideaal. Maar het ergste was toch wel onze buurvrouw die de hele boel bij elkaar schreeuwde omdat ze ‘n gezellige nacht met d’r partner (of eerlijk gezegd, het zou ook haar klant kunnen zijn) had. En dus deden we letterlijk geen oog dicht (maar dat hebben zij zo te horen ook niet gedaan). Met een koffie in de giechel stonden we ‘s ochtends weer klaar voor de laatste etappe naar Oaxaca. 

Het was een busrit in een prima touringcar (yes, ook hier gelukkig een toilet) langs een prachtig uitzicht. Uitgestrekte landschappen, hoge bergen, cactussen… dat maakte veel goed na onze slechte nacht. Na 4,5 uur kwamen we aan in Oaxaca en lachte ons de zon tegemoet. Eindelijk, weer korte broeken aan! 

Drie weken in Oaxaca

Let op: hier volgt een heftige claim. Wij vonden Oaxaca namelijk de állerleukste stad van Mexico. Het voelt toch een beetje als kiezen tussen je kinderen door dit op te schrijven. Tuurlijk, Mexico-City is ook echt ge-wel-dig. En San Miguel de Allende heeft z’n charmes. En de stad ligt niet aan zee. Maar ondanks dat Oaxaca overtrof voor ons alles. 

Dat komt misschien ook door de tijd dat we er waren. Het was er heerlijk warm (op sommige dagen konden we ook ‘s avonds op slippers en met blote armen & benen rondlopen. Ook waren er veel digital nomads in de stad, de eerdergenoemde Deutsche Leuten waren hier en we leerden een Amerikaans stel kennen. Zij werken en reizen net als ons locatie-onafhankelijk en per toeval hebben we ooit bij elkaar aan tafel gezeten in Chiang Mai twee jaar geleden. Zo blijkt toch maar weer dat die ‘digital nomad community’ best hecht is en je vaak meer contacten hebt dan je denkt. 

Anyway, we waren niet helemaal per toeval in Oaxaca. Want buiten dat je deze stad écht bezocht moet hebben (ik heb ‘m ook als bestemming toegevoegd aan onze digital nomad guide) was het begin november ook dia de los muertos. Qua decor heeft het wat weg van Halloween (en letterlijk de hele stad was versierd – een plaatje!), je kunt het ‘t beste vergelijken met Allerheiligen. Op deze twee dagen (1 en 2 november) geloven de Mexicanen dat de dierbaren zijn overleden hun komen bezoeken. Ze bouwen altaren met foto’s, eten dat ze lekker vinden en drinken. Klinkt misschien een beetje luguber, maar wij vonden het eigenlijk een heel mooi feest. Want het is toch een mooi idee om te weten dat je dierbaren ieder jaar nog uitgebreid daarbij stil staan?

oaxaca

Overal in Oaxaca vind je deze mooie muurschilderingen en vaak hebben ze ook overlap met Dia de los Muertos

Door de maatregelen werd Dia de Los Muertos helaas kleiner gevierd dan normaal. Kerkhoven waren dicht (ze waren prachtig versierd, maar normaal kun je hier terecht voor muziek, eten en een klein feestje) maar dat weerhield de toeristen niet om de stad toch te bezoeken. Daardoor was het een bonte verzameling in de stad en op iedere straathoek wel iets te doen. En op maandag werden we nog verrast met een parade (een soort grote stoet met poppen en waar iedereen dansend achteraan liep) in onze wijk Juatlaco. 

altaar dia de los muertos

Een altaar speciaal voor Dia de los Muertos

Terug naar Mexico-City

Nog één keer terug naar Mexico-City, een stad die stiekem een plek in ons hart heeft veroverd. Dit keer om de laatste dagen er te slijten en vanuit daar naar Bogotá (Colombia) te vliegen. In San Miguel de Allende vertelde ik al dat weSergio leerden kennen en ons zijn appartement aanbood.

Natuurlijk wilden we gretig gebruik maken van dit aanbod. Maar we wisten ook niet echt waar we terecht zouden komen. Onze stoutste dromen werden vervuld: een ruime woonkamer, prachtige keuken met eiland, twee aparte ruimtes met eettafels, twee slaapkamers, twee badkamers en het hele huis vol met kunst en literatuur. Het was echt een feestje om hier te verblijven! Ook nog in de wijk Roma Norte, waar we sowieso al van plan waren om te verblijven. 

Lunch in Mexico-City met Sergio

Op vrijdag nodigde hij ons uit om te gaan lunchen. Het was ons idee om hem te trakteren om hem te bedanken. In het restaurant werden de gerechten en flessen wijn aangesleept en kregen we het wel een klein beetje benauwd. Maar goed, wij waren hem eeuwig dankbaar en hadden het bedrag er met alle liefde voor over. Bij het vragen naar de rekening weigerde hij ‘m door ons te laten betalen. De smeekbedes door ons hielpen niet en zo hadden we ook nog een gratis lunch te pakken! Hij gaf aan dat we *misschien* zondag voor ‘m mochten betalen. 

Die volgende zondag gingen we weer met ‘m lunchen en wij namen Julio mee. Hem hebben we in Portugal leren kennen door een gezamenlijke Nederlandse vriend en we zijn ‘m een half jaar geleden in Playa del Carmen tegen het lijf gelopen. Ook nu was hij per toeval in Mexico-City (Told you, wat zijn de kansen?) en vroegen we ‘m mee. Sergio, onze gastheer nam ook een vriendin mee en zo belandden we bij een ander restaurant. Ook hier konden de wijn, de cocktails en het eten bijna niet aangesleept worden. En had ‘ie, voordat het mogelijk was, stiekem de rekening al betaald voor ons allemaal. Hij gaf aan dat het een *gift from the restaurant* was. En ondanks dat hij ongeveer iedereen in Mexico-City kent, geloven we dat toch niet helemaal. Zo eindigden we met nóg een gratis lunch/diner terwijl het ons idee was om hem terug te betalen. 

Onze tweede lunch met Sergio, Julio en ‘n vriendin van Sergio

We namen afscheid van hem en hebben bij het verlaten van het appartement maar een goede fles wijn gekocht. Wat natuurlijk nooit onze dankbaarheid dekt. Hier hebben we Mexicaanse gastvrijheid pur sang beleefd. 

Op naar Colombia!

Eindelijk kan ik in de tegenwoordige tijd gaan praten, want afgelopen week zijn we naar Bogotá, de hoofdstad van Colombia gevlogen. Daar zitten we nu nog steeds en aankomende zondag vertrekken we naar Santa Marta, een tropisch kustplaats in het Noorden. Ein-de-lijk weer zon, zee en strand! We hebben er enorm veel zin in. 

Onze avonturen in Colombia lees je in ons volgende verslag. En voor nu ben ik benieuwd: hoe is het het in Nederland? Laat het weten in de comments. En wil je op de hoogte blijven van meer tips én als eerste een seintje krijgen wanneer we ‘n nieuw verslag publiceren? Schrijf je dan hieronder in. 

deel dit bericht

Share on whatsapp
Share on email
Share on facebook
Share on twitter

Eén reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *