Mexico city in juni

Reisdagboek 16: Back in Mexico!

Myanmar

Wij zijn Sander & Jody en hebben onze spullen en appartement verkocht, onze vrienden en familie gedag gezegd om de wereld rond te trekken.

Op thedutchnomads.nl schrijven we reisverslagen van de meest gave bestemmingen en delen we de leukste hotspots & lekkerste wereldse gerechten met je.

Hey vriendelijke vrienden, vage bekenden en online stalkers: we zijn weer terug! Jullie geduld is beloond en er staat een nieuw reisverslag voor je klaar. Ditmaal vanuit Mexico City. En nu hoor ik je denken: huh, komen ze daar niet nét vandaan? Ja precies! En hoewel we geen voorstander zijn om twee keer dezelfde plek te bezoeken hebben we een uitzondering gemaakt. Hoe, wat en waar vertellen we je zo. We blikken terug naar de maanden in Nederland, praten je bij over de reis naar Mexico en kijken voorzichtig vooruit. 

Vanuit Mexico City terug naar Nederland

In ons laatste reisverslag vertelden we dat we op het punt stonden om naar Nederland te gaan, met een korte tussenstop in Mexico City. Ongeveer iedereen aan wie we dit vertelden reageerde verbaasd: huh, Mexico City is toch súper gevaarlijk? En eerlijk is eerlijk: wij hadden ook niet het beste beeld van deze metropool. Maar niets is minder waar. Het is een hele schone stad met vriendelijke mensen en hippe restaurants, koffiebarren en veel groen in de stad. Oké, eerlijk is eerlijk: we zijn niet helemaal thuis in drugsmilieus en hebben geen directe vrienden (of vijanden) in kartels, dus ongetwijfeld gebeurt hier een hoop wat het daglicht niet kan verdragen. Maar goed, dat gebeurt misschien ook in de drank-kiet van je buurman… weet jij veel. Wij konden er ‘s avonds prima over straat lopen en maakten geen cowboyscenario’s mee. Sterker nog: we vonden dat sommige delen best wel wat weg hadden van New York: het grote stadspark (Chapultepec), hippe hotspots en prachtige koloniale gebouwen. Wat ons betreft mag je Mexico City niet overslaan als je een keer naar Mexico gaat. 

Mexico city in juni

In het kasteel van Chapultepec park, in juni in Mexico-City

Voordat we in juni naar Nederland terugvlogen moesten onze neusholtes verkend worden met het welbekende wattenstaafje. Achteraf was dat stiekem best spannend, omdat Sander en ik aparte vluchten hadden geboekt. Dat deden we niet omdat we elkaar niet meer konden zien of luchten na negen maanden, maar omdat we inmiddels een flink aantal American Express punten hadden gespaard waarmee we een gratis vlucht konden boeken. (Als je via deze link je gratis American Express kaart aanvraagt, krijgen jij en ik ook gratis punten die je kunt inzetten voor een volgende vlucht… de moeite waard dus!). Afijn, we hadden genoeg punten voor één gratis stoel en moesten de andere stoel gewoon in euro’s aftikken. Alleen die twee stoelen konden niet in een boeking worden afgevangen, vandaar dat we twee boekingen hadden. Maar had één van ons twee positief getest, dan had de ander de vlucht toch moeten nemen (of geld verloren aan het eerste ticket) omdat je alleen kan cancellen op dezelfde boeking. Gelukkig is dat ‘ramp’scenario ons bespaard gebleven en vlogen we gezellig samen naar huis. (En ja, we zaten gewoon naast elkaar hoor 😉)

'Zomer' in Nederland

We kwamen terug voor het lekkere weer, lange zomeravonden en festivalletjes die wellicht door zouden gaan. Boy, little did we know… Hoewel het natuurlijk super fijn was om familie en vrienden weer even te zien (en Jody’s 30e verjaardag te vieren in NL) was het weer behoorlijk afzien. Regen, grijze wolken en Syberische kou (ik overdrijf graag) hielden de wacht. Eind juli was de maat vol en besloten we onze nieuwe bestemming te gaan boeken. 

Azië stond bovenaan de lijst, maar is lastig om momenteel te bezoeken. Afrika is open, maar voelde voor ons beiden niet fijn om nu naartoe te gaan. Los van de slechte internetverbinding in veel Afrikaanse landen. Europa was een optie om voor een maand of twee naartoe te gaan. En Midden-Amerika is grotendeels open. Eerst naar een ander Europees land zou weer gedoe met PCR-testen opleveren en we wilden niet onnodig veel gaan reizen. Midden-Amerika was, los van het orkaanseizoen, de beste optie. 

We zagen voordelige tickets naar Mexico City die ook nog eens volledig flexibel waren. En hoewel het tegen onze principes in gaat om twee keer dezelfde plek te bezoeken, leek ons dit de meest praktische keuze. Mocht er in de tussentijd iets anders open gaan dan zouden we eventueel daar naartoe uitwijken en anders zouden we naar Mexico City vliegen, als uitvalsbasis voor de rest van Midden-Amerika. 

Een 'warm welkom' terug in Mexico City

Voor het weer hoefden we niet meer in Nederland te blijven en onze familie en vrienden waren ons inmiddels meer dan beu (just kidding 😉). En dus vlogen we afgelopen 6 september terug. Precies de week dat Nederland veranderde in een soort van Caribisch oord. En het in Mexico City keihard regende. De weergoden waren ons niet goed gestemd….

Na een soepele vliegreis van 11,5 uur kwamen we aan in Mexico City en gingen we naar ons verblijf van 2,5 week in Condesa, een mooie wijk in de hoofdstad van Mexico. 

De eerste 24 uur waren behoorlijk bewogen. Letterlijk. We gingen na de eerste volle dag rond 21.00 slapen omdat we nog behoorlijk uitgeput waren van de jetlag en de lange reis. We dommelden in slaap en na ‘n half uur viel er iets op de grond waarvan ik wakker schrok. Daarna was Sander aan ons bed aan het morren. Althans, dat dacht ik. Toen ik de slaap uit m’n ogen wreef kwam ik erachter dat niet Sander die deining veroorzaakte, maar het door een aardbeving kwam. Meer dan een minuut werden we heen en weer getrild in onze slaapkamer. We bleven allebei rustig en ik lette vooral op of er niets om kon vallen. Na die eeuwigdurende minuut stopte de aardbeving en hoorden we verder niets, we besloten weer verder te gaan slapen. 

De volgende ochtend kregen we een paar appjes van familie en vrienden: of we oké waren. Blijkbaar had het nieuws ook Nederland bereikt. Niet gek, want de magnitude was 7,1: een flinke aardbeving. Het epicentrum was 300 km verder waardoor de schade beperkt bleef hier, maar de trillingen waren hier goed voelbaar.

Nu, ruim een week later zitten we weer helemaal terug in het Mexicaanse ritme. We slapen goed, wonen in een gedeeld huis met een – op z’n zachtst gezegd – unieke inrichting. De ietwat gedateerde keuken doet denken aan grootmoeders keuken, maar is wel van alle gemakken voorzien. Er zit hier een Duits stel waarmee we af en toe ‘s avonds samen eten. En o ja, er moet natuurlijk ook gewerkt worden. 

lunch in mexico city

Een van onze eerste lunches in Mexico City. We zijn weer helemaal geïntegreerd.

Ons vervolg

We blijven niet plakken in Mexico, want we willen graag nog wat extra stempels in ons paspoort verzamelen (en temperaturen hoger dan 20 graden in het najaar op onze witte huidjes voelen 😉). Maar voordat we verder gaan, staat dit nog op de planning:

  • We blijven nog 1,5 week (tot 26 september) in Mexico City
  • Vanuit daar gaan we naar San Miguel de Allende (een paar uurtjes rijden met de bus) en daar blijven we twee weken. 
  • Dan rijden we terug naar Mexico City, overnachten we er waarschijnlijk een nacht en pakken we de bus naar Oaxaca. Oaxaca is een stad in het zuid-westen, in de buurt van Puerto Escondido waar we in juni waren. Dit ligt niet aan de oceaan. We horen van iedereen dat het een fantastische stad is en het is het gastronomische hoogtepunt. Jam! 
  • Hier blijven we in ieder geval tot ‘Dia de los Muertos’ (Allerheiligen meets Halloween – HUGE in Mexico op 1 & 2 november)
  • En ergens in die week rijden we terug, wellicht met nog en tussenstop in het stadje Puebla
  • En dan….

...Gaan we naar...

COLOMBIA! 

Beiden willen we enorm graag dit land bezoeken. Toen we in 2016 onze vakantie boekten wilde Sander hier graag heen, maar uiteindelijk won ik (what’s new 😉) en gingen we naar Peru. Nu, vijf jaar later, gaan we er alsnog heen en we hebben er zóveel zin in! 

Als je Narcos hebt gekeken dan weet je dat dit land bekend staat om bepaalde poedertjes die je in je neus duwt. Maar geen nood, het is gewoon veilig. Met name in Medellín (waar de serie zich grotendeels afspeelt) zijn ze juist heel erg bezig om het imago op te krikken. Goed onderzoek doen, gezond verstand gebruiken en weten waar je wel en niet kan komen zijn de ongeschreven regels. Maar dat geldt eigenlijk voor ieder land waar je heen reist.

Op 9 november (dus dat duurt nog wel even) vliegen we naar Bogotá, de hoofdstad van Colombia. Hier zullen we een paar dagen blijven (niet te lang – want het schijnt ook hier koud te zijn vanwege de hoogte) om vanuit daar (waarschijnlijk) door te reizen naar Santa Marta. Dit is een plek aan de Caribische zee in het noorden, met het hele jaar door een tropisch klimaat (now we’re talking 😍). Het schijnt ook een prima uitvalsbasis voor digital nomads te zijn. En met steden in de buurt zoals Cartagena en Barranquila (een van de grootste carnavals ter wereld vindt hier plaats) zullen wij ons vast als een vis in het water voelen. En ongetwijfeld kan een bezoek naar Medellín er ook van af, maar dat zijn zorgen voor later. 

Zo, zijn jullie ook weer bij over onze wilde plannen. Wil je op de hoogte blijven van meer tips én als eerste een seintje krijgen wanneer we ‘n nieuw verslag publiceren. Schrijf je dan hieronder in. 

deel dit bericht

Share on whatsapp
Share on email
Share on facebook
Share on twitter

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *