corona quarantaine bali

Reisdagboek 8: Coro..wat?

Myanmar

Wij zijn Sander & Jody en hebben onze spullen en appartement verkocht, onze vrienden en familie gedag gezegd om de wereld rond te trekken.

Op thedutchnomads.nl schrijven we reisverslagen van de meest gave bestemmingen en delen we de leukste hotspots & lekkerste wereldse gerechten met je.

Volg je ons al een tijdje, dan weet je dat hét credo van onze reis “no plan is the best plan” is. In ons vorige reisverslag eindigden we met de mededeling dat we via Langkawi, Lombok en Bali naar Maleisië gingen. Het universum straften ons gelijk af (en overigens de rest van de wereld) en gooide onze reisplannen volledig om. Nu zitten we in een soort van ‘self made quarantaine’ in Bali vanwege (ik beloof dat ik de term maar een keer hier zal noemen) het coronavirus. Lees verder welke impact dit heeft op onze reis en hoe wij erin staan op dit moment.  

Het einde van onze tijd in Koh Pha Ngan naderde. Nog een laatste feestje pakten we mee waarbij het virus ineens dichtbij kwam. Voordat we naar binnen mochten, werden we getemperatuurd. Toch wel gek. We maakten het niet te laat (Jody althans, Sander lag al onder de wol) omdat we de volgende dag onze spullen pakten naar onze volgende bestemming. We hadden namelijk met Jimmy en Renee afgesproken in Langkawi (Maleisië). Allemaal moesten we ons land uit in verband met visumrestricties. 

Maandag, de dag van vertrek belden Jimmy en Renee af voor ons avontuur. De wereld stond ineens op z’n kop en ieder land nam drastische maatregelen. Ze besloten alleen een visarun te doen naar Kuala Lumpur (op en neer naar een land, om je visum te verlengen) om terug te keren naar Bali. Sander en ik waren nog steeds vol goede moed en besloten gewoon verder te gaan. Veel andere keus hadden we ook niet, we moesten toch het eiland af. 

Op de boot kregen we berichten dat Maleisië mogelijk de deuren ging sluiten in verband met een grote uitbraak. We besloten nauwlettend het nieuws in de gaten te houden. Terwijl we vervolgens op het vasteland zaten te wachten op de nachttrein, kwam het nieuws dat op woensdag de grenzen van Maleisië dicht gingen en alleen supermarkten open bleven. We zouden dinsdag aankomen, maar het leek ons niet verstandig om hier alleen te zitten. We besloten om de nachttrein alsnog te pakken en vanaf de luchthaven in de stad waar we aankwamen (Hat Yai) ‘t vliegtuig te pakken naar Bali in plaats van de boot naar Langkawi.  

Hereniging met Jimmy en kennismaking met Renee op 't vliegveld!

Sander en ik vlogen via Kuala Lumpur naar Denpasar in Bali. (Juist ja, ook waar Renee en Jimmy vanaf vertrokken terug naar Bali). Aangezien de vluchten redelijk gelijk gingen, besloten we niet de aansluitende vlucht van Air Asia te pakken, maar te switchen naar de vlucht van Malindo. Oh the joy, dat hebben we geweten.

We moesten switchen van terminal bij de overstap (oké prima, terminal 1 en 3 op Schiphol liggen toch ook niet zover uit elkaar) maar hadden er even niet rekening mee gehouden dat we een hele citytour zouden krijgen. We kwamen aan op de ene terminal en volgden de bordjes ‘international flight‘ (we wisten inmiddels dat we van terminal moesten wisselen, maar dit stond niet heel duidelijk aangegeven). Liepen door de security heen (waar we overigens een koninklijke behandeling kregen aangezien we de enigen waren) en kwamen er toen achter dat de terminal helemaal niet in dat gebouw lag. Wij weer terug (tot hilariteit van de security) en via de douane naar buiten. So far so good. 

Vervolgens uitpluizen hoe we bij die terminal zouden komen. Dat kon via de trein of shuttlebus. Het leek alsof we moesten betalen voor de trein, dus besloten we de bus te nemen (we blijven Nederlanders, hè). Na 10 minuten in de shuttlebus te hebben gezweet kwamen we aan op een parkeerterrein waar we moesten switchen van bus. Dus hup, weer door. Na een klein halfuurtje waren we dan eindelijk in de goede terminal. Yes! 

Kuala lumpur

Na ternauwernood een relatiebreuk te hebben overleefd (‘want het schip kan maar één kapitein hebben’) gingen we door de (opnieuw lege) security check en douane. Om vervolgens een flink stuk te lopen over de luchthaven waar mijn stappenteller van doordraaide. Vervolgens nog met de trein naar de juiste gate. Poeh, mijn sokjes waren inmiddels wel doorweekt van alle inspanningen. We wilden nog even rustig lunchen op de luchthaven, maar doordat we 2(!) uur erover hadden gedaan om van het ene naar het andere vliegtuig te komen, hadden we daar geen tijd meer voor. Pro-tip: lees je goed in over KLIA en KLIA2 als je ooit naar/via Kuala Lumpur vliegt ;-).Inmiddels zagen we Jimmy en Renee bij de gate en vlogen we met z’n vieren naar Bali! 

Visa on Arrival in Bali

Met het oog op alle ontwikkelingen besloten we een Visa On Arrival te nemen in Bali. Dan konden we ons verblijf met een maand verlengen, mocht dat nodig zijn. Lang in de rij gestaan, maar uiteindelijk alles geregeld. Onze vertrouwde chauffeur Ketut stond ons op te wachten en bracht ons naar ons vaste plekje in Bali.

In quarantaine in Bali

De maatregelen werden in Nederland aangescherpt en het aantal toeristen op Bali slonk langzaam. Jimmy en Renee vroegen of we met een paar anderen in een villa wilden gaan zitten, met het oog op een soort van ‘zelf-quarantaine’. Balinezen dachten namelijk dat het virus wel zou overgaan met bidden en een shotje Jamu (kruidenmengsel). In het begin stonden we hier niet direct voor open, maar naarmate de week volgden leek het ons geen gek idee. Mocht een van ons ziek worden, dan kon er in ieder geval nog voor je gezorgd worden. 

Zo gezegd, zo gedaan. De dag voordat we de villa betrokken moesten we naar de ambassade komen om vingerafdrukken af te geven en foto’s te maken (voor de verlengde visumaanvraag). Echter, we waren niet de enige.. De ambassade was BEZAAID met mensen! Niet echt ‘social distancing‘-proof. Onze paspoorten lagen al daar dus we hadden weinig keus. Gelukkig heeft Jimmy goede netwerking-skills en als burgemeester van Canggu (just kidding;-)) windt hij het personeel om z’n duim. We konden dus snel naar binnen om ons visum te verlengen. Binnen een uurtje waren we weer weg (ter vergelijking, mensen hebben úren daarbinnen doorgebracht). 

Die middag betrokken we met een aantal anderen digital nomads de grote villa. Eigen (luxe!) slaapkamer, badkamer met ligbad en regendouche. Fine for me. Openen we de deur van onze slaapkamer, kunnen we gelijk een duik nemen in het ruime zwembad. Een open keuken en twee zithoeken zijn ook inbegrepen. Geen verkeerde plek om in ‘quarantaine’ te zitten.

corona quarantaine bali

Vanaf het eerste moment hadden we wat regels vastgelegd: geen mensen van buiten in de villa, handen wassen, alleen naar buiten voor boodschappen. Om op die manier het risico op besmetting voor jezelf en anderen te verkleinen.

Combineer een paar mensen met toegang tot nu.nl en 100.000 Facebook-groepen met de naam ‘digital nomads all over the world’ (en synoniemen ervan) en je krijgt paniek. Althans, in sommige gevallen. Wanneer het land verlaten niet meer vanzelfsprekend is, zijn er verschillende reacties. Een aantal bewoners hebben dan ook een vlucht geboekt naar huis, in de hoop dat ze die kunnen nemen. Het nieuws verandert dagelijks. Vooral het gevoel dat de vrijheid wordt ontnomen, speelt bij de meesten parten. 

Vluchten worden inmiddels geannuleerd, steeds meer winkels gaan dicht. Bali neemt de maatregelen serieuzer en is bezig met het ‘desinfecteren’ van het hele eiland (wat volgens mij vooral een schijnoplossing is). Gelukkig houden Sander en ik tot nu toe het hoofd koel. We hebben geen grip op de situatie, dus maken ons er niet te druk om (daarmee bedoel ik overigens niet dat we het virus niet serieus nemen). We houden ons aan de richtlijnen, vermijden contact met anderen en eten gezond. Naar Nederland reizen zorgt voor extra besmettingsgevaar en we voelen ons hier veilig. Vooralsnog hebben we besloten daarom hier te blijven. Dat kan natuurlijk veranderen wanneer andere factoren zich voordoen, maar dat is op dit moment in ieder geval niet gaande. Wat de toekomst ons dan brengt? Geen flauw idee. Net zoals de rest van de wereld dat op dit moment niet weet. 

Hopelijk voelen jullie je nog een beetje oké en zijn jullie helemaal gezond. Aangezien jullie allemaal thuis zijn, ontvangen we graag een reactie onder ‘t artikel hoe het met jullie gaat (ieder nadeel heb z’n voordeel). Houd ons op de hoogte en we geven jullie een update zodra er meer bekend is. Stay safe en veel liefs!

deel dit bericht

Share on whatsapp
Share on email
Share on facebook
Share on twitter

2 reacties

  1. Haj schattekes!
    Wat een bizarre tijd maar fijn dat jullie er aan die kant ook het beste van proberen te maken.
    Een goede gezondheid en veel liefs,
    Steffie

  2. Hallo Jody en Sander,

    Wat een reis. Gelukkig nemen jullie de maatregelen wel serieus. Ik denk dat jullie state of mind zogezegd door het reizen en andere leven steeds minder te vergelijken is met die van René en mij. Een vraag die ik mij in het begin stelde is steeds overschatten we het nou of onderschatten we het nou…. ik zou nu het tweede zeggen.
    De IC bedden in Nederland zijn bijna allemaal bezet. Volgende week mag er gekozen gaan worden wie wel en wie geen behandeling krijgt.
    Ergens denk ik jullie zitten veilig en hebben het inderdaad mooi voor elkaar in de villa en ergens denk ik wat als je dadelijk naar huis wil en het kan niet. Niet persé voor jezelf of je eigen gezondheid maar die van familie. Niemand weet wat er gebeurt maar je moet wel samen verder leven met keuzes die je nu maakt en welke consequenties die kunnen hebben. En toch aan de andere kant bewonder ik jullie flexibiliteit veerkracht en vertrouwen dat alles goed komt en dat hoop ik ook echt. Onderschat het allemaal niet. In een goed georganiseerd land als Nederland lukt het al niet om het te controleren laat staan in Bali. Hopelijk kunnen jullie hier ook langer blijven dan een maand indien nodig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *