kraamvisite Nederland

Reisdagboek 5: No plan isn’t always the best plan

Myanmar

Wij zijn Sander & Jody en hebben onze spullen en appartement verkocht, onze vrienden en familie gedag gezegd om de wereld rond te trekken.

Op thedutchnomads.nl schrijven we reisverslagen van de meest gave bestemmingen en delen we de leukste hotspots & lekkerste wereldse gerechten met je.

Vorig reisverslag sloot ik er nog zo vrolijk mee af: “no plan is the best plan”. En terwijl dat credo in basis zeker nog geldt voor ons, is dat niet altijd het geval. Daardoor keerden we halsoverkop terug naar Nederland. Inmiddels zitten we weer terug in het tropische klimaat en zitten we midden in de feestdagen. Ik neem je mee in onze rollercoaster van de afgelopen 2 weken. 

Op naar Luang Prabang

In ons vorige reisverslag over Chiang Mai vertelde ik je dat we helemaal onze draai hadden gevonden, nieuwe én oude bekenden hadden ontmoet. Wanneer je dan weer je bestemming verlaat, is het altijd even zuur. Je hebt tenslotte leuke banden opgebouwd maar tegelijkertijd kijk je ook weer uit naar het volgende avontuur. 

Wij gingen naar Laos. Luang Prabang, om precies te zijn. Het werd omschreven als een pittoresk dorpje met een paar kleine hoogtepunten. We hadden er helemaal zin in. Met ons mini-propellorvliegtuig stegen we op vanaf Chiang Mai airport om een uurtje later voet aan grond te zetten in Laos. Waar we even geen rekening mee hadden gehouden, was het enorme koufront dat net even over het land heen trok. Wat was het koud! 

Ja, nu hoor ik jullie denken: koud, 16 graden? Geloof me, JA dat was het. Zonder winterkleding, goede isolatie en een gebrek aan dikke dekens was het alles behalve warm. De lucht was strakblauw en eenmaal in de zon was het peentjes zweten, maar in de schaduw was het best wel koud. Tel daarbij op dat er niet bijster veel te doen was in Luang Prabang en de werkplekken schaars zijn, waardoor we ‘t al gauw hadden gezien. 

We bleven er echter 1,5 week, om vanuit daar de minivan (klein busje) te nemen naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. Zo konden we namelijk ons visum verlengen voor Thailand. Maar daarover later meer. 

In de laatste paar dagen steeg het kwik én kwamen we opnieuw een oude bekende tegen (poh, wat zijn we toch populair!). Jennine, een meisje uit Canada die we eerder hadden ontmoet op de boot van Nusa Penida naar Nusa Lembongan en samen mee hadden scooter gereden. Zij kwam naar Laos en appte ons. Samen met haar en een vriendin van haar hebben we Indiaas gegeten en zijn we de dag erna, nog met een ander Nederlands meisje en hun 2, naar een dovenschool geweest. (Ik weet helaas de naam niet meer hiervan). Ze verbouwden al hun eten hier zelf en de kinderen leerden verschillende beroepen zodat ze straks in de maatschappij kunnen meedraaien. In de souvenirwinkel kan je nog wat kopen of in het restaurant wat drinken, zodat je deze organisatie steunt. 

Vervolgens zijn we nog naar een UXO (Unexploded Ordnance Programme) museum geweest wat best wel indrukwekkend was. Wist je bijvoorbeeld dat Laos het meest gebombardeerde land ter wereld is? Tijdens de Vietnam-oorlog zijn er miljoenen bommen op Laos gedropt door de Amerikanen, waarvan de Laotianen nu dagelijks nog met de gevolgen dealen. Er zijn naar schatting zo’n 80 miljoen niet-ontplofte bombies (kleine bommen uit clusterbommen) verspreid over Laos. Dit is een belangrijke reden waarom Laos minder ontwikkeld is dan de rest van Zuidoost-Azië. Bij het aanleggen van infrastructuur moet er constant rekening worden gehouden met bommen die kunnen ontploffen. De meesten hiervan liggen in het midden van Laos, in grote akkers. Kinderen worden op school uitgebreid geïnformeerd hoe ze hiermee moeten omgaan, omdat er hier nu dagelijks nog veel slachtoffer van worden.

uxo bommen laos

Slecht nieuws

Slenterend over de avondmarkt met in de ene hand onze zoveelste kokoswafel en in de andere hand onze telefoon, kregen we slecht nieuws vanuit Nederland: de oma van Sander was opgenomen in het ziekenhuis. In de eerste instantie leek het niet zo erg en gingen we er vanuit dat ze snel zou worden opgelapt. We gingen die avond vroeg naar bed, omdat we de dag erna vroeg eruit moesten om naar de hoofdstad te vertrekken, waar ik het eerder over had. 

We zouden eigenlijk onze backpacks laten liggen in Luang Prabang, omdat we hier toch nog zouden terugkomen. Echter was in de ochtend de toestand dermate verslechterd, dat we besloten alle spullen mee te nemen. Just in case.. 

We stapten een klein busje in samen met nog zo’n 28 andere passagiers, koffers en scooters op het dak. Terwijl we, bepakt en bezakt, opgepropt tegen andere reizigers de bochten door het Laotiaanse landschap trotseerden, kregen we na een paar uur al het gevreesde bericht: Sander’s oma was overleden..

Eenmaal aangekomen in Vientiane heeft Sander gelijk met de verzekeringsmaatschappij gebeld om ervoor te zorgen dat we de uitvaart konden bijwonen. Twee dagen later vlogen we terug naar ons koude kikkerlandje. 

Stonden we ineens weer in Nederland!

Drie vluchten en 24 uur later stonden we dan weer op Schiphol. Licht vermoeid en koud tot op het bot. Sander’s vader kwam ons ophalen en had gelukkig winterjassen meegenomen. Want ondanks dat iedereen ons verzekerde dat het “hartstikke aangenaam” was, was het voor ons ronduit koud. (We waren al 101 dagen weg uit Nederland!) Het was fijn iedereen weer even te zien, maar we hadden liever gehad dat het onder andere (en warmere) omstandigheden was. De uitvaart was mooi, we hebben een paar leuke bezoekjes gedaan (waaronder het verrassen van goede vrienden die onlangs ouders zijn geworden van een tweeling) en vonden het toen wel weer tijd om terug te gaan. 

kraamvisite Nederland

Niet de feestdagen in Nederland blijven?

Waarom niet de feestdagen nog blijven in Nederland? Voor ons was het eigenlijk duidelijk dat we na de uitvaart zo snel mogelijk weer terugwilden. Zo konden we redelijk in het slaapritme blijven (in Nederland gingen we na het avondeten naar bed en stond de wekker iedere dag tussen 4.30 en 5.00) en hoefden we niet heel veel te veranderen in ons reisschema. Daarnaast hadden we ons al ingesteld op een andere kerst, dus vonden we het ook goed zo.

We zijn uiteindelijk 5 dagen in Nederland gebleven, dat waren de overige dagen die we eigenlijk in Laos zouden verblijven. Vanuit Nederland zijn we daarom direct doorgegaan naar onze volgende bestemming: Koh Samui in Thailand. Dit is een eiland in het Zuiden van Thailand, naast het beroemde/beruchte (vanwege de full moon parties) eiland Koh Phangan. Wat dat betreft is Koh Phangan ons favoriete eiland en zijn we daar over 1,5 week te vinden. Zin in! 

koh samui

Nu liggen we weer aan ons zwembad bij het hotel met een heerlijk zonnetje en lekker briesje. Life’s good again! Wij nemen nog even een plons en gaan genieten van de komende weken eilandleven. (Laten jullie ons dan even weten hoe jij de feestdagen gaat doorbrengen in de reacties?)

deel dit bericht

Share on whatsapp
Share on email
Share on facebook
Share on twitter

2 reacties

  1. Hallo Jody en Sander,
    Allereerst gecondoleerd Sander met het verlies van je oma. Gelukkig konden jullie bij de uitvaart zijn.
    En nu alweer terug in jullie paradijsje met fijne dagen in t vooruitzicht en een spetterende oud en nieuw. Niet teveel emmers baco bestellen hoor 🙂
    Onze feestdagen waren fijn we zijn bij Ans geweest en ook Jerry Rianne Daan Maud en kleine Saar waren erbij. Gekleurd, gebouwd met duplo, gezongen, lekker gegeten je kent t wel ( of niet ). Tweede Kerstdag kwam mijn fam. pizzeretten bij ons. En gisteren zijn we nog met papa en aanhang naar the world of dino’s in de Brabanthallen geweest en in Rosmalen uit eten. Niet te vergelijken met palmbomen ,zee, full moonpartys, airyoga en zonneschijn dus maar ook heel gezellig.
    Fijne oud en nieuw samen! Lekker genieten.
    Veel groetjes René en Elze

    1. Hi Elze,

      Wat leuk dat je ieder verslag reageert!! Dankjewel (ook namens Sander).

      We zijn inderdaad weer lekker terug in de zon! Haha, ik kan helaas geen garanties geven rondom die emmers baco ;-). Maar we zullen ons verder braaf houden.

      Ah klinkt als een gezellige kerst! Dat lekker eten is ons niet onbekend, spelen met de duplo is toch al zeker zo’n 20 jaar geleden ;-). Dankjewel, jullie ook ‘n fijn oud en nieuw!

      Groetjes, Sander & Jody

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *