scooter bali

Reisdagboek 9: Geen bericht = goed bericht!

Myanmar

Wij zijn Sander & Jody en hebben onze spullen en appartement verkocht, onze vrienden en familie gedag gezegd om de wereld rond te trekken.

Op thedutchnomads.nl schrijven we reisverslagen van de meest gave bestemmingen en delen we de leukste hotspots & lekkerste wereldse gerechten met je.

De zweetdruppeltjes parelden over je voorhoofd en met trillende handjes refreshte je dag in dag uit thedutchnomads.nl. Om vervolgens opnieuw teleurgesteld te worden: wéér geen nieuw reisverslag. Waar hangen ze toch in godsnaam uit? Gelukkig halen we jullie nu uit die spanning, want ik (Jody) praat je graag bij over de afgelopen tijd én heb een nieuwtje! Lees snel ons verslag om er meer over te weten te komen. 

Maar eerst onze avonturen van afgelopen tijd

In ons vorige reisdagboek vertelde ik je dat we in quarantaine waren gegaan met een aantal andere Nederlanders. Dikke villa, zwembad voor de deur, grote keuken (happy! eindelijk weer eens zelf koken!) en eindeloos mooi weer. So far, so good

Ik vertelde je in datzelfde verslag dat een aantal huisgenootjes een vlucht terug naar Nederland hadden geboekt, in de hoop dat ze ook echt wegkonden. Dat bleek het geval te zijn. Gevolg? Een 18-persoonsvilla voor vier personen en een kitten cookie. Met een eigen co-workingspace en voor iedere emotie die je maar kunt hebben een eigen kamer zaten we daar niet verkeerd. We hadden geboekt tot half mei, dus werd ‘t wel tijd om iets anders te zoeken. Bijboeken in zo’n belachelijk grote villa is natuurlijk een beetje overdreven. 

In Koh Phangan hadden we Mica leren kennen, een Argentijns meid van mijn leeftijd. Drie turven hoog maar met een Latijns temperamentje. Geweldig mens. Ze zat net als ons vast op Bali en was hier alleen. Samen met onze twee huisgenoten besloten we om haar erbij te vragen zodat we met z’n vijven op zoek konden gaan naar ons volgende huis. 

Met Mica in Koh Pha Ngan in Thailand, met z’n drieën op de scooter

Een verhuizing van 50 meter verder

Van Ubud tot Canggu en van Pererenan terug naar Seminyak. Overal huizen bekeken (want een andere plek is toch ook wel weer leuk), maar onze nieuwe droomvilla bleek 50 meter verder te liggen. Twee verdiepingen en vier slaapkamers, kleine keuken, twee gezamelijke ruimtes en een zwembad. Dikke prima. 

Hier hebben we tot 1 juni gezeten, om vervolgens opnieuw te verhuizen. Mica, Sander en ik hebben een nieuwe villa gevonden, wederom in Seminyak. Een heerlijk rustige buurt, woonkamer die helemaal afgesloten kan worden (eat that, mosquito’s!) en een marathon aan Spaanse series die in recordtijd worden verslonden. 

Ondertussen geeft Mica mijn Spaans een opkikker en leer ik haar een paar Nederlandse woordjes. Sander krijgt bijna dagelijks Spaanse les voor ons volgende avontuur (daarover later meer), terwijl Sander haar leert rijden op een scooter. Laten we het erop houden dat haar kwaliteiten meer liggen op het gebied van Spaanse les geven 😉

Dus het gaat goed, echt goed. We waren een beetje uitgekeken op alles en zijn nu blij met onze nieuwe omgeving. Restaurantjes gaan weer open dus af en toe ga ik met de laptop buiten de deur werken en ik voel me productief. Sander heeft een webshop opgezet en is bezig met een tweede shop. Ik heb ook een webshop met een andere digital nomad hier op Bali opgericht en heb daarnaast een online cursus gemaakt. Kortom: we zitten niet stil. Je zou bijna denken dat we nooit meer terugkomen.

..Of toch niet?

“I’m coming home, I’m coming home, tell the world that I’m coming home” zong Skylar Grey in 2010. En hoewel “home” voor ons een beetje een vaag begrip is, vliegen we terug naar Nederland op 4 juli! Betekent dat dan dat we voor altijd terugkomen, een huis gaan kopen, hond erbij nemen en teruggaan in loondienst? Welnee! We houden van deze levensstijl en locatie-onafhankelijk leven en werken blijft ons ultieme doel. Het zal dus een tijdelijk bezoek worden, afhankelijk van alle ontwikkelingen van wat er nu speelt. 

Waarom dan toch naar huis komen?

Midden/eind mei bestond er best wel wat onduidelijkheid of de visums voor toeristen verlengd zouden worden. De “Emergency State” (waarbij iedereen hier visumvrij kon verblijven) was in ieder geval van kracht t/m 29 mei en daarna zouden we meer horen. In de weken ervoor merkten we beiden dat we wel iets meer openstonden om terug naar Nederland te gaan (het weer in Nederland werd beter, maatregelen versoepelden en uiteindelijk is dit ook niet hoe we onze reis hadden voorgesteld). Daarnaast was het sowieso ons plan om in de zomer in Nederland te zijn en in de koudere maanden te reizen. Het leek me ook leuker nu ons groepje in Bali steeds verder slonk m’n verjaardag (3 juli) in Nederland te vieren met m’n ouders en een groepje vrienden. 

Toen de naderende einddatum van het visum dichterbij kwam en het duidelijk was dat Bali hier niet heel veel over ging communiceren (uiteindelijk kan iedereen nog tenminste drie maanden hier blijven), waren onze hoofden al een klein beetje in Nederland. We wilden half juni terugvliegen, zodat we net voor mijn verjaardag uit de geadviseerde quarantaine kwamen. Tegen die tijd waren de vliegticketprijzen enorm hoog, dus dat was het ons dan ook weer niet waard. Op 2, 3 en 4 juli gingen goedkope vluchten, dus is het uiteindelijk 4 juli geworden. M’n verjaardag in een vliegtuig of in zelfquarantaine vieren leek me nou niet echt leuk (en het argument van Sander dat ik dan 30 uur jarig zou zijn door het tijdsverschil hakte maakte het niet rooskleuriger), vandaar dat ik dit jaar 29 word in een tropisch oord. Om vervolgens licht rozig in te stappen in het vliegtuig richting Nederland. 

Ons eerdere plan was om in september rond te gaan reizen door Europa en vanuit ‘n willekeurige stad richting Buenos Aires te vliegen om Zuid-Amerika te ontdekken tussen 2020-2021 (vandaar ook Sander z’n Spaanse lessen). Of dat nu loopt zoals we hadden gepland weten we niet, maar we leggen ons erbij neer want hé, no plan is still the best plan

Ons laatste reisverslag..

Eerlijk is eerlijk: poeh, Nederland komt ineens dichtbij. Het is dubbel om terug te gaan. Je kan tenslotte niet je vrienden en familie knuffelen en er wordt sowieso verwacht dat we de eerste twee weken binnen blijven. We leven hier wat meer in onze ‘bubbel’ waardoor de hele situatie een beetje aan ons voorbij gaat en ik verwacht dat we in Nederland wel wat meer met de neus op de feiten gedrukt worden. Maar tegelijkertijd ook weer erg leuk om iedereen even te zien, al is het dan maar op een afstand. Voorlopig is dit dus ons laatste reisverslag, maar op ons Instagram account houden we je op de hoogte van onze avonturen. Enne.. hopelijk tot weer in het najaar ;-)!

Op de hoogte blijven van onze avonturen? Meld je aan voor onze updates. Je ontvangt dan automatisch een mailtje zodra er een nieuw reisverslag online staat!

deel dit bericht

Share on whatsapp
Share on email
Share on facebook
Share on twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *