WhatsApp Image 2021-04-15 at 14.32.49

Reisdagboek 14: Time flies in Mexico

Myanmar

Wij zijn Sander & Jody en hebben onze spullen en appartement verkocht, onze vrienden en familie gedag gezegd om de wereld rond te trekken.

Op thedutchnomads.nl schrijven we reisverslagen van de meest gave bestemmingen en delen we de leukste hotspots & lekkerste wereldse gerechten met je.

Ach jongens, wat vliegt de tijd. We zitten alweer 3(!) maanden in Mexico. Het voelt als gister dat we vanuit Portugal hier blauwbekkend aankwamen. Tegelijkertijd zijn we hier helemaal ingeburgerd en kunnen we geblinddoekt door de straten van Playa zwerven. Ik neem jullie mee in de afgelopen tijd én vertel jullie over onze nieuwe plannen. 

Ons leven in Playa del Carmen

Gezwommen met walvishaaien, uit een vliegtuig gesprongen of tenminste geparasailed. Maar nee: we hebben het allemaal niet gedaan. Als we er nu zo over nadenken hebben we eigenlijk best een overzichtelijk (en tikkeltje burgerlijk) leven hier in Mexico. Maar dan mét lekker weer en een sociaal leven. En dat vinden we prima. Afgelopen maanden was het best wel druk met werk dus daar hebben we een groot deel van onze dagen aan gesleten. Zo levert Sander’s webshop nu direct vanuit Nederland (dus korte levertijden) en is mijn webshop samenwerkingen aangegaan met verschillende fotografen. En dan hebben we ‘t niet eens over de freelanceklussen. In het weekend hebben we verder her en der een uitstapje gemaakt, onder andere naar Valladolid en Mérida. 

Weekendje weg naar Valladolid en Mérida

Samen met onze vrienden Katie en Dan (‘Datie’ voor de inner circle) hadden we een trip naar Valladolid en Mérida gepland. We kunnen natuurlijk niet vertrekken uit deze regio en niet meer dan Playa del Carmen (en vooruit, Tulum en Isla Holbox) gezien te hebben. Bovenstaande plekken zijn twee typisch Mexicaanse steden (maar ook een tikkeltje toeristisch) in het binnenland van deze regio. De zee moesten we dus even gedag zeggen en dat afscheid was zwaarder dan gepland. 

Geintje natuurlijk. Op vrijdagochtend om 8.00 stipt stonden we bij de Hertz om onze huurauto op te halen. Binnen niet al te lange tijd was dit geregeld en konden we aan de reis beginnen. De eerste stop: Mérida. Ongeveer 4 uur rijden op een enorm saaie snelweg met om de kilometer wegwerkzaamheden. Deze wegwerkzaamheden stonden netjes aangegeven met pionnen, maar om de een of andere reden was het ook nog nodig om hier mensen voor in te zetten. En dus werden we keer op keer door de wegwerkers toegewuifd met vlaggen. (Eerlijk is eerlijk, je gaat je er belangrijk door voelen).

Goed, we zijn een paar uur onderweg en een of andere Mexicaan haalt ons met zo’n 140 kilometer per uur in. Opzich allemaal niet zo gek want rijden kunnen ze hier niet. Wat hij daarna dacht weet niemand tot op de dag van vandaag, maar hij begon enorm te slingeren over de weg. Wij waren de eerste auto die erachter reed dus minderden flink vaart, omdat zowel de bestuurder als het voertuig zelf geen idee hadden waar (en hoe) ze tot stilstand zouden komen. Eindstand: in de vangrail. We schrokken natuurlijk flink en naderden het voertuig zachtjes om te kijken of de bestuurder in orde was. Die stond gelukkig binnen een paar seconden buiten, zonder kleerscheuren. Wij keken nog vragend of we iets konden doen, maar hij seinde dat ‘ie in orde was. En met ons Spanglish hadden we waarschijnlijk toch niet veel voor ‘m kunnen betekenen. 

Wat wel frappant was, dat wij de enigen op die weg ons leken te bekommeren om hem. Er zaten twee werklui op de vangrail een paar meter verder hun boterhammetje (of vooruit, taco) te verorberen en knipperden nog niet twee keer met hun ogen toen die auto op hen afreed. Ook de auto’s achter ons wisten niet hoe snel ze weer moesten verder gassen. Ik vermoed dat Mexicanen iets te gewend zijn geraakt aan de vangrail aantikken. Maar aan de schade van zijn auto te zien, werd ‘t een dure grap voor hem. 

Veilig en wel kwamen we na de autorit aan in Mérida. Hup, de spullen in het hotel en met z’n vieren de stad bezoeken. Daar werden we meteen even geconfronteerd met het feit dat in Playa del Carmen alles veel gemoedelijker is: er werd ons op straat direct gevraagd door de politie om ons mondmasker op te zetten. Lekker warm wel. 

We streken neer in een lunchtentje en aten daar een aantal kleine gerechtjes, veelal met vis. Taco’s, tostadas en natuurlijk altijd voorzien van een dot chipotlesaus (nieuwe favoriet). Daarna liepen we een rondje door het centrum en werden we direct aangesproken door een local met wie we aan de praat raakten. Enorm vriendelijk. Hij gaf ons aan dat we naar Casa Azul moesten gaan, een soort lokale markt. Superblij met zo’n tip gingen we erheen. Eigengemaakte hangmatten, beeldjes en andere accessoires die uit de Maya-cultuur stamden. We leerden veel over de geschiedenis van de Maya’s. De eigenaar vertelde ons er veel over en maakte veel grappen, dus dat was wel leuk.

Daarna streken we neer op het eerste, het beste terras en bestelden de mannen een gouden, gele rakker en de dames een margarita. Ook hier raakten we met iemand aan de praat en hij gaf ons ook een tip voor een marktje. Dus na het afrekenen liep hij hup, met ons mee en zette hij er ons af. Hetzelfde tafereel speelde zich eraf: dezelfde mayabeeldjes, hangmatten en nog wat extra informatie over de maya’s. Allemaal leuk en wel en de eigenaar was totaal niet opdringerig. Maar wel beseften we dat ze in Mérida het commissie-model al vroeg hadden uitgevonden. Pablo brengt toeristen naar de winkel en ontvangt (waarschijnlijk) een percentage van de verkoop. Op zich niet erg omdat ze er genoegen mee namen dat we niks kochten en we oprecht veel over de maya’s hebben geleerd, maar daarna konden we geen snuisterijenwinkel meer van binnen zien. 

Die avond gingen we op tijd eten en vroeg naar bed, want de volgende ochtend stond er iets speciaals op de planning: Chichén Itzá. Voor als je het niet kent (lees: onder een steen hebt gelegen), het zijn ruïnes uit de tijd van de Maya’s. Het is een van de zeven wereldwonderen en dat moet je natuurlijk bezocht hebben. Ja, het is waarschijnlijk een tourist trap en er zijn ongetwijfeld mooiere en authentiekere ruïnes. Ik zeg waarschijnlijk en ongetwijfeld, omdat we die dag Chichen Itzá nooit bereikt hebben. Ik kan je zeggen: aan onze inzet lag het niet. Om 6.15 zaten we in de auto en iets over 8 kwamen we bij de ingang. Daar werd ons door een wegwerker vertelt dat het DICHT was. Seriously?! 

Nou ben ik in de ochtenden al niet zo spraakzaam, maar nu stond ik met de mond vol tanden. Er was niks aangekondigd, maar achteraf zagen we dat het de verjaardag van een of andere bekendheid (of heilige?) was. Zeker weten doen we het niet, want andere ruïnes waren wel open. Achja, even balen en weer door. This is Mexico. 

Er zat om de hoek een bekende cenote (meteorietinslagen die de dinosaurussen uitroeiden en nu gevuld zijn met water) dus besloten we daar te wachten tot die om 9.00 open ging. We hoorden achter ons ook al ‘n groepje praten die naar Chitchén Itzá wilden, maar ook van een koude kermis thuiskwamen. We waren dus gelukkig niet de enige “domme toeristen”. 

onder water in een cenote

Daarna vervolgenden we de weg naar onze volgende bestemming: Valladolid. Ik zou zweren dat we weer in dezelfde stad aankwamen. Valladolid en Mérida lijken namelijk enorm op elkaar: een vierkant plein met in het midden een parkje en iconisch kerkje. Het verschil hier is dat Valladolid iets “rauwer” aanvoelt en Mérida iets netter. Wij hielden wel van de sfeer in Valladolid, ook omdat hier een cenote IN het centrum ligt. Super tof en goedkoop: hier hebben we een paar uur vertoefd en heb ik model gestaan voor Katie’s fotografiekunsten. ;-). 

‘s Avonds gingen we eten bij een Italiaans restaurant en raakten we aan de praat met een Mexicaanse familie, waarvan de vader jarig was. We kregen na ‘t avondeten nog een stuk taart aangeboden van ze, dus onze avond kon niet meer stuk. We eindigden de avond in een rooftop bar en gingen wederom niet al te laat naar bed, we waren behoorlijk gesloopt van de hele dag.

Na een betere nachtrust besloten we op zondag toch alsnog een poging te wagen ruïnes te bekijken, ditmaal in Coba. We wisten niet zeker of het open was, maar aangezien het toch op de route lag besloten we de gok te wagen. En met succes, deze waren wel open! Het was mooi om te zien en we hebben een uurtje rondgelopen. Ook hier heeft Katie weer een aantal plaatjes geschoten van mij en Sander, omdat ze ons ongetwijfeld als boegbeeld voor haar website wil hebben.. We reden via Tulum terug en aten hier nog wat in een leuke foodmarkt en vervolgenden onze weg naar huis. Zo kwam er een eind aan dit leuke weekend (en poeh, ik heb er meer over geschreven dan vooraf bedacht). 

Credits to Phire Photo om deze non-modellen toch prima op de plaat te krijgen 😉

De laatste maand in Playa del Carmen

Tja, en nu zijn alweer onze laatste drie weken in Playa del Carmen (en zelfs het Oosten van Mexico) aangebroken! Maar voordat we naar onze volgende bestemming vliegen, gaan we nog wat dingen doen. Zo hebben we afgelopen zaterdag de trip naar Chichén Itza een herkansing gegeven (met een belletje er vooraf aan gewijd ;-)) en hebben we de ruïnes wél gezien. Het was er mooi, warm (maar gelukkig waren we vroeg) en best wel rustig, waarschijnlijk door ‘miss rona’. Een leuke dag en ook na het bezoek van deze oude ruïnes hebben we weer een cenote bezocht (cenote Suytun). 

Samen met Katie en Dan voor de ruïne in Chichén Itzá

Ook hebben we hier nog een ander Brabants stel leren kennen (kéi gezellig) en gaan we met hen volgend weekend naar Bacalar in het zuiden van deze regio, vlakbij de grens met Belize. Stel je superblauwe meren voor waarop je kan kajakken. Ik ben héél erg benieuwd naar deze bestemming. 

En tot slot gaan we, voordat we deze regio definitief vaarwel zeggen, nog naar Cancun en Isla Mujeres. Cancun is een super Amerikaanse bestemming en is het meer nood dan een deugd. Isla Mujeres is een eilandengroep voor de kust van Cancun en schijnbaar wel wat drukker dan Holbox, maar toch de moeite waard. We vertrekken op 1 mei uit Playa del Carmen en gaan dan naar ‘t eiland en Cancun. Op 7 mei gaan we namelijk naar het vliegveld in Cancun.. 

Onze volgende bestemming

..Om naar Puerto Escondido te vliegen! Geen nood als je deze bestemming nog niet kent. Het ligt in het Westen van Mexico en is minder bekend onder toeristen. Een aantal jaren geleden zag ik bij 3 op reis een aflevering met Geraldine Kemper die in deze “laid back” kustplaats was. Minder toeristen, tropische stranden een surferscommunity en meer Mexicaanse tradities. Dát is wat we zoeken. Steeds vaker zag ik dat verschillende reizigers deze bestemming als “de favoriete plek op aarde” werd bestempeld en dat was voor ons beiden doorslaggevend (en oké, misschien het feit dat de vliegtickets zo goedkoop waren). 

Hier blijven we dus ten minste een maand. En het leukste van alles: onze vrienden “Datie” (je weet wel.. ;-)) gaan ook mee! Het plan was eigenlijk dat zij naar Tulum zouden gaan in mei, maar ze konden hun favoriete modellenkoppel natuurlijk helemaal niet missen (althans, dat is wat wij onszelf nu wijsmaken). We hebben een huis voor 3,5 week met ons vieren vastgelegd en gaan ondervinden of de term “west coast, best coast” ook echt van toepassing is. Wij hebben er in ieder geval enorm veel zin in! 

Op de hoogte blijven van onze avonturen? Meld je aan voor onze updates. Je ontvangt dan automatisch een mailtje zodra er een nieuw reisverslag online staat!

deel dit bericht

Share on whatsapp
Share on email
Share on facebook
Share on twitter

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *